Klasyfikacja szlaków kulturowych - Zbójnikolandia

POTRZEBA WPROWADZENIA DODATKOWEGO KRYTERIUM KLASYFIKACJI SZLAKÓW TURYSTYCZNO-KULTUROWYCH.

Te szlaki, w odniesieniu do których występują wszystkie lub liczne ze wskazanych braków (a jest ich w Polsce znaczna większość), nie w pełni potrafią przez to sprostać wymaganiom współczesnego turysty. Sam jednak turysta przekonuje się o tym często dopiero na miejscu, co może skutkować jego rozczarowaniem na skutek np. niemożności zwiedzenia obiektu, dla którego obejrzenia podjęta została wyprawa, a nawet stresem, np. przy stwierdzeniu braku obiektów noclegowych lub gastronomicznych na miejscu, braku wolnych miejsc w nich, znacznie ograniczonej oferty komunikacyjnej i związaną z tym nieoczekiwaną niemożnością wydostania się z małej miejscowości w późniejszych godzinach. Problemy te dotyczą wszystkich rodzajów szlaków turystycznych. W ciągu dziesięcioleci, które upłynęły od wyznaczenia pierwszych szlaków turystycznych w naszym kraju rozumienie turystyki uległo znacznemu przeobrażeniu. Dla większości korzystających z jej oferty wyprawa turystyczna nie jest już tylko przygodą na obcym terenie lecz dobrze zorganizowanym sposobem na ciekawe i sensowne spędzanie wolnego czasu. Znaczna zaś część turystów kulturowych to osoby nie ukierunkowane na zwiedzanie przede wszystkim szlaków w terenie pozamiejskim, lecz w miastach lub okolicach posiadających infrastrukturę turystyczną na określonym minimalnym poziomie. Oczekują oni podczas zwiedzania szlaku spełnienia ich podstawowych potrzeb a także spodziewają się na miejscu partnera (koordynatora), mogącego im zapewnić organizację ich pobytu, zwiedzania i ewentualnie także przemieszczania się. Dlatego szczególnie w ofercie skierowanej do nich istnieje pilna konieczność wprowadzenia w kategoryzacji i opisie szlaków turystycznych takiego kryterium, w oparciu o które dokonałoby się jasne rozróżnienie oferty szlaków na te spełniające najważniejsze wymagania dzisiejszego turysty i te, które (niezależnie od ciekawej tematyki i kulturowej wartości ich oferty) spełniają je tylko w części lub nie spełniają w ogóle.

Przedstawiony w cytowanej publikacji dodatkowy podział (zastosowany przez jej autora do licznych opisanych tam szlaków turystyczno-kulturowych, obejmuje dwie zasadnicze kategorie: szlaków materialnych i szlaków wirtualnych, przy czym te ostatnie mogą być dodatkowo rozróżniane ze względu na fakt spełniania przez nie przynajmniej niektórych kryteriów szlaku w terenie lub tez (jeśli ich nie spełniają w ogóle) ze względu sposób ich wyznaczenia [Mikos v. Rohrscheidt, s. 292nn]. Autor przytacza przy tym jako przykład ściślejszej definicji szlaku turystycznego powszechnie uznawany w niemieckim obszarze językowym zestaw 10 kryteriów ustalonych przez Niemiecką Federację Turystyki z roku 1981 [Steinecke 2007, s.34, Mikos v. Rohrscheidt 2008, s. 293, przypis], następnie zaś pomijając te z nich, które uważa za oczywiste w przypadku każdego szlaku (jak np. wymaganie jednoznacznej nazwy, ścisłe określenie przebiegu szlaku, czy też faktyczne uznanie przez władzę państwową, regionalną lub lokalną, choćby w postaci przyznania środków publicznych) proponuje użycie kilku spośród nich, ujętych przez niego częściowo w formie rozbudowanej w trzy kryteria, oraz dołącza do nich jeszcze czwarte kryterium, jego zdaniem decydujące szczególnie w warunkach polskich o pełnej funkcji szlaku turystyczno-kulturowego Rozwinięte przez Mikos-Rohrscheidt kryteria szlaku materialnego (tak zostaje określony szlak w pełnej postaci) to: postulat oznaczenia „in situ”, uzasadnionej tematyzacji szlaku oraz jego koordynacji, natomiast warunek dołączony to kryterium dostępności [Mikos v. Rohrscheidt 2008, s. 294].